AVB (Examen voertuigbeheersing)

Door Tijmen007 op donderdag 31 juli 2014 17:50 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 3.788

Op je ijzeren ros, knopje indrukken; het brult een tijdje tot de automatische choke afslaat. Gewoon zelf naar het AVB examen rijden? Ik dacht ook dat ik achterop moest. Gelukkig niet, dus lekker voor het eerst over de snelweg knallen.

Wat een ervaring. Je bent het speeltje van de wind. Continu in gevecht met alles en iedereen voor je plek op de weg... zo voelt het in ieder geval als bloot object met snelheden van boven de 100 km per uur.

Dan rijden we Utrecht binnen, rijen met auto's drommen zich voor de stoplichten. Een enkeling vergeet waar hij eigenlijk naartoe wilt en steekt plots 2 banen over om nog op de goede afslag te komen. Er klinkt wat gescheld door de intercom. Zelf zat ik maar wat te spelen met de schakelpook, kijkend waar de neutraal was op mijn dashboard.

We rijden een terrein op waar een stel gehavende motoren hun berijder voort stuwen. Een van de fietsen heeft een tikkende cilinder, daar zou ik niet op willen zitten. Het onheilspellende getik van het motorblok is als een klok die langzaam afteld naar mijn examentijd.

"Ik ben je examinator" zegt een man met een sigaar in zijn mond. Zou zelf ook wel een corona lusten, maar ik ben hier voor andere dingen. Mijn instructeur doolt een beetje met de examinator, ze kennen elkaar al een aardige tijd en delen de liefde voor tabak. Ergens verderop op het terrein dondert een motor om compleet met bestuurder. Hij wurmt zich eronder uit en probeert het gevaarte op te tillen.

Bij de noodstop van het examen zei de examinator "je rijdt niet hard genoeg". Nou ik zit met me smoel boven op de kilometerteller en die zat volgens mij toch echt op het streepje tussen 40 en 60. Dit had ik niet ingecalculeert. Deze proef moet goed zijn anders mag ik andere dingen niet verpesten. Dus besloot ik het initiatief te nemen en met 60 aan te komen zetten, vol in de ankers, achterwiel iets van de grond. "Was dit (dan) goed?" vroeg ik met een grijns (gelukkig zie je dat niet met helm op) "Ja dat was beter" zegt de man, en hij puft wat rook uit.

Een andere examinator had, liggend aan je humor, wat meer geluk. Zijn leerling had besloten de pionen een wals beurt te geven bij de langzame slalom. Verder eigenlijk geen aandacht aan besteed, ik zat lekker in mijn eigen wereldje. Op naar het denkbeeldige achtje.

Nou dat was dus helemaal niks. Ik wist dat al van te voren. Ik probeerde het te redden door een soort mislukte dans op te voeren met mijn metalen partner. Het was stijf, lomp en allesbehalve constant qua tempo. Nouja, niet geschoten is altijd mis.

Aan het einde kwam de meneer met de sigaar, hij zat waarschijnlijk al aan zijn 3e, naar me toe. "Gefeliciteerd je bent geslaagd, maar dat achtje was niet om aan te zien" zei hij lichtelijk spottend, ik antwoorde met "Zenuwen hŤ?" wat totaal niet waar was en hij waarschijnlijk ook al te goed door had. Lachend ging hij naar zijn volgende klant. Mijn examinator was op dat moment blijer dan ik, ik ben zoiemand waar het dan uren daarna pas doordringt. Toen kwam de trotse instructeur met zijn iPhone aanzetten. Op de foto, gooi het op facebook met "He, ik kan je niet taggen".

Als overwinningsmaaltijd kreeg ik een Surinaams broodje en een flesje AA. In het piepkleine zaakje was het druk, iedereen had schijnbaar wel trek in zo'n pittige maaltijd. "Ga jij maar buitenstaan bij de kleding en motoren, ik vertrouw het niet zo als het zo voor het grijpen ligt" zei de instructeur. Ik liep naar buiten en bewonderde mijn mooi zweetsporen op mijn shirt, dat is iets wat ik in ieder geval erg goed kan: zweten. De instructeur kwam naar buiten lopen met de buit en zei "Het is jammer dat het zomervakantie is, anders zijn hier altijd zoveel mooie vrouwen!".

Op de terugweg gingen we door een prachtbocht de A27 op. Het voelde heerlijk om eens achter het stuur te zitten in een glooiende bocht met een snelheid van om en nabij 100 kilometer per uur. Tuurlijk heb ik dit al eens in een auto meegemaakt als bestuurder, maar de mate waarin jij ťťn bent met de machine en dat je zo dicht op het wegdek zit dat je het kan ruiken was ongekend.

TLDR; Ik heb mijn AVB in 1 keer gehaald. Mede door fantastisch werk van mijn instructeur. Iemand die voor motorrijden leeft en dit dan ook met veel passie doet. Nu zijn we weer met de alledaagse zorgen bezig, een kabelboom vervangen van een motor, een moer loskrijgen die omringd wordt door koelribben, een website bouwen, enzovoorts.

We gaan lekker voort met het avontuur en bedankt voor het lezen van deze post! (Ook de scrollers onder ons)

https://dl.dropboxusercontent.com/u/10262339/IMG-20140731-WA0000.jpg